"در انتظار دره ها رازیست"/

این را به روی قله های کوه/

بر سنگهای سهمگین کندند/

آنها که در خط سقوط خویش/

یک شب سکوت کوهساران را /

از التماسی تلخ آکندند/

" در اضطراب دستهای پر، آرامش دستان خالی نیست/

خاموشی ویرانه ها زیباست" /

این را زنی در آبها میخواند/

در آبهای سبز تابستان/

گوئی که در ویرانه ها میزیست/

ما یکدگر را با نفسها مان/

آلوده میسازیم/

آلودهٔ تقوای خوشبختی/

ما از صدای باد میترسم/

ما از نفوذ سایه های شک/

در باغهای بوسه ها مان رنگ میبازم /

ما در تمام میهمانی های قصر نور/ از وحشت آوار میلرزیم