این روزها بیشتر به نبودن فکر می کنم تا زیستن
اشتباهی ست که هر لحظه می کنیم.
دلی را می اَزاریم.
قلبی را می شکنیم.
اشکی را بر گونه ای جاری می کنیم.
گلی را پرپر می کنیم.
پرنده ای را بی خانمان می کنیم.
و بعد از این همه اَشوب
فقط می گوییم ببخشید!
شاید این اَخرین لحظه ای باشد که فرصت داریم جبران کنیم.
پس استفاده کنیم برای گفتن نا گفته ها
برای فریاد زدن در گوش کسی که دوستش داریم و به او بگوییم:
دوستت دارم
شاید دیگر مجالی برای گفتن معذرت می خواهم نباشد.
سریعتر.
در همین لحظه زندکی کن.
شاید فردا هرگز نیاید