برگی سبز بودم در خانه دل خویش

به یك نگاه خشك شدم

همان زمان كه فهمیدم عشق چیست

خواستم فریاد بزنم

دست روی لبانم گذاشتند و گفتند خفه و من سكوت كردم



مادرم با آن دست های مهربان

پدرم با آن نان گرم هر روزش

خواهرم ٬ با نگاه خشمناكش

برادرم هم بازی هم خون هم آوازم

زندگی

آه

دختری كه در جستجوی علم بود و فردایی که امروز می بینی

چه از دیروز هم هیچ تر بوده


زندگی هر صبح

قهوه ی تلخی گشت برایم قهوه ای

که در فنجان فال تو هست اینك

به دنبال شبی آرام

می گردد

به دور قاشقی کوچک

به نام ساعت و ساعت

و این در گذر بودن

چه اندازه پیچیده

چو نان فال من و عشقم

که انگار آن ته فنجان به تلخی
خنده ما خنده است و سیاه